Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża
Siostry posługują w Domu Pomocy Społecznej w Żułowie.

**Siostra Jana – Zofia Brudzińska. Życie zapisane we wspomnieniach**
Siostra Jana, Zofia Brudzińska, ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża, przez znaczną część swojego życia była związana z gminą Kraśniczyn, gdzie pracowała jako katechetka. Mieszkańcy zapamiętali ją jako osobę ciepłą i serdeczną, a jednocześnie wymagającą — zarówno wobec siebie, jak i innych.
Urodziła się 11 stycznia 1899 roku w Warszawie. W 1915 roku, wraz z wieloma mieszkańcami stolicy, została ewakuowana w głąb Rosji. W Samarze zdała maturę, a następnie, odpowiadając na apel Komitetu Wychodźstwa Polskiego i Polskiej Macierzy Szkolnej, dobrowolnie podjęła pracę w polskiej szkole w Siergiejewsku.
Później została przeniesiona do Domu Sierot Wychodźstwa Polskiego w Samarze. Zachorowała tam na ciężką postać malarii. Ze względu na konieczność zmiany klimatu wyjechała do Natanowa, gdzie kontynuowała pracę w polskiej szkole.
Podczas zjazdu nauczycieli w Żytomierzu wystąpiła w obronie nauczycieli, za co została aresztowana i osadzona w więzieniu. Groziło jej zesłanie. Jak wynika z przytoczonej relacji, zgodę na powrót do Polski otrzymała po napisaniu listu do Józefa Stalina.
W 1935 roku zgłosiła się do Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża w podwarszawskich Laskach, gdzie przyjęła imię zakonne Jana. Pierwsze śluby zakonne złożyła 15 sierpnia 1939 roku, a śluby wieczyste — 15 sierpnia 1945 roku.
Głód i przebyte choroby przyczyniły się do stopniowej utraty wzroku. Do Lasek przybyła, zachowując jeszcze jego resztki, jednak w czasie II wojny światowej straciła wzrok całkowicie. Mimo to nadal pracowała z wielkim zaangażowaniem. Była sumienna i oddana ludziom, wśród których żyła i którym służyła.
Za namową wielu osób spisała wspomnienia z młodości, opisując przede wszystkim swoją pracę nauczycielską na Wschodzie. Jej „Pamiętnik” ukazał się w 2001 roku nakładem wydawnictwa Święty Paweł, już po jej śmierci.
Siostra Jana zmarła 11 maja 1993 roku w domu zakonnym w Żułowie. Pozostawiła po sobie wspomnienia będące świadectwem trudnych losów, wytrwałości i oddanej służby drugiemu człowiekowi.